Ο Άγιος Παΐσιος (κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης ) γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας. Νεογέννητος ο Αρσένιος βαφτίστηκε από τον Άγιο Αρσένιο, του οποίου και έλαβε το όνομα, πριν ο Ελληνισμός της περιοχής αναγκαστεί να εγκαταλείψει στις 14 Αυγούστου 1924, μετά από 20 αιώνες παρουσία, τη Καππαδοκία λόγω της ανταλλαγής πληθυσμών μετά τη Μικρασιατική καταστροφή.  Στις 14 Αυγούστου

Η οικογένεια Εζνεπίδη εγκαταστάθηκε στη Κόνιτσα Ηπείρου όπου ο Αρσένιος έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Έφηβος αποφάσισε να ακολουθήσει το μοναστικό βίο και την ασκητική -πνευματική ζωή. Την ίδια περίοδο ο Αρσένιος διδάχτηκε τη τέχνη του ξυλουργού, για να μιμηθεί τον Χριστό που εξάσκησε την ίδια τέχνη.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου το 1940-1941, της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου παρέμεινε στη Κόνιτσα ως προστάτης της οικογενείας του αφού τα μεγαλύτερα αδέρφια του υπηρετούσαν στο στρατό.

Το Φεβρουάριο 1948 κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Υπηρέτησε στις Διαβιβάσεις ως ασυρματιστής και άοπλος λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων. Όμως για να προφυλάξει στους συστρατιώτες του πολλές φορές έλαβε εθελοντικά τη θέση τους σε επικίνδυνες αποστολές.

Το 1953 ο Αρσένιος αναχώρησε για το Άγιο Όρος και εγκαταστάθηκε στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου όπου διακρίθηκε για τη Πίστη του και το ήθος του, ενώ αρνήθηκε να γίνει Μεγαλόσχημος. Εκεί έλαβε το χρίσμα του μοναχού με το όνομα Αβέρκιος.

Το 1956, ο ηγούμενος της Μονής δεν του επέτρεψε να φύγει για την έρημο για να κάνει ησυχαστική ζωή. Τελικά μεταφέρθηκε στη Μονή Φιλόθεου, όπου βρισκόταν ο θείος του Συμεών. Εκεί εκάρει σταυροφόρος μοναχός με το όνομα  Παΐσιος.

Το 1958 πήγε στη Μονή Στομίου όπου παρέμεινε για 4 χρόνια ενώ κατάφερε να αναστήσει το κατεστραμμένο μοναστήρι της Παναγίας της Κόνιτσας. Εκεί διακρίθηκε για το ζήλο του και το ποιμαντικό και το φιλανθρωπικό του έργο.

Το Σεπτεμβρίου 1962 μεταφέρθηκε στο Ασκητήριο των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης στο Όρος Σινά της Αιγύπτου. Λόγω των κακουχιών της ερήμου κλονίστηκε η υγεία του Αγίου και έτσι το 1964 επέστρεψε στο Άγιο Όρος στην Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου.

Το 1966 λόγω προβλημάτων υγείας μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη ενώ ίδρυσε το γυναικείο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Το 1967 επέστρεψε στο Άγιο Όρος όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Άγιος κοιμήθηκε στις 12 Ιουλίου 1994.

Ο Άγιος Παΐσιος διακρίθηκε για το ζήλο του, την εργατικότητά του, το ποιμαντικό και φιλανθρωπικό του έργο. Μπορούσε να ενοραστεί το μέλλον ενώ είναι και θαυματουργός.

Στις 13 Ιανουαρίου 2015 συνήλθε η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και αποφάσισε την κατάταξη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Αποτελεί το προστάτη του Όπλου των Διαβιβάσεων